خانه کودک راین بام

در تصویر، یک خط افق خیالی از خانه‌ها سراسر دیوار را می‌پوشاند. تفاوت ارتفاع، رنگ و شکل پنجره‌ها، مقیاس بزرگ سالن را به قطعات کوچک‌تر تقسیم می‌کند. کودک می‌تواند هر قطعه را به‌عنوان یک مقصد بشناسد و مسیر خود را نه با شماره، بلکه با داستان و تصویر پیدا کند.

ششصد مترمربع امکان تنوع فعالیت دارد، اما تنوع بدون ساختار می‌تواند سردرگم‌کننده باشد. یک حلقه حرکت روشن، کانون‌های بازی را به هم پیوند می‌دهد و نقاط آرام در لبه‌ها شکل می‌گیرند. دیدهای باز میان بخش‌ها نیز ارتباط همراهان و کارکنان با فضای بازی را حفظ می‌کنند.

دامنه ثبت‌شده بهره‌برداری، پروژه را از یک تصویر معماری فراتر می‌برد. دوام عناصر، نظافت، تغییر برنامه و پاسخ کودکان به فضا بخشی از کیفیت واقعی هستند. بازخورد روزانه می‌تواند نشان دهد کدام نشانه‌ها مؤثرند و کدام بخش‌ها به تنظیم ظرفیت یا مرزبندی بیشتری نیاز دارند.