بیمارستان نیکان غرب

در تصویر، قوس‌های آبی و بلند فضای لابی را مانند مجموعه‌ای از آستانه‌ها تقسیم می‌کنند. این قاب‌ها می‌توانند مقصدهای مختلف را بدون دیوارهای بسته معرفی کنند. مبلمان در گروه‌های کوچک قرار گرفته و مرکز نسبتاً آزاد است؛ الگویی مناسب برای حفظ هم‌زمان دید، انتظار و حرکت.

چهارصد مترمربع باید چند رفتار را بپذیرد، اما سلسله‌مراتب آن‌ها یکسان نیست. نخست جهت‌یابی و دسترسی، سپس انتظار و خدمات جانبی قرار می‌گیرند. اگر واحدهای تجاری در لبه باقی بمانند، می‌توانند نیازهای همراهان را پاسخ دهند، بی‌آنکه هویت لابی به یک گذر تجاری پرتراکم تغییر کند.

فضای درمانی علاوه بر تصویر آرام، به عملکرد دقیق نیاز دارد. داده موجود درباره مسیرهای داخلی بیمارستان یا ضوابط تخصصی جزئیات کافی ندارد؛ پس روایت نهایی باید با برنامه واقعی تکمیل شود. متن حاضر تنها چارچوبی را پیشنهاد می‌کند که در آن، خوانایی، مکث و خدمات تجاری مزاحم یکدیگر نباشند.